jólin og trúin

Við fórum í íslenska messu og á íslenskt jólaball í gær. Það var eiginlega skammarlega fáir mættir í messuna miðað við síðustu tvö árin. En það var notalegt, mér finnst alltaf notalegt að koma í kirkju, en fer þó bara í þessa einu íslensku messu á ári, jú og svo auðvitað hef ég rekið nefið inní Guðs hús til að skíra börnin mín og sjá frumburðinn staðfesta sína skírn.

Á unglingsárunum fór ég næstum í sálarflækju því ég vissi ekki hvort ég væri trúandi eða ekki og fannst ég ekki eiga rétt á að stíga inní kirkju í þessari vantrú minni. Ég var í æskulýðsfélagi og mætti því í kirkju einu sinni í viku. Samhliða eða kannski bara flækt inní þessar vangaveltur mínar var trú mín á að allt þyrfti að vera hægt að sanna. Einn liður í því er að vera ekki hjátrúarfull, svo ég losaði mig við alla hjátrú og er löngu hætt að berja í tré og segja 7-9-13.

Ég hef valið mér túlkun á trúnni og er ég ekki viss um að kristin prestur myndi samþykkja mig inní kristinna trú eftir að heyra hana. En mín túlkun lifir ágætlega í samræmi við skoðun mína að hluti þarf að sanna. Hún er þó ekki skotheld og sumt læt ég vera með að reyna að útskýra fyrir mér né öðrum.

Eftir þessar vangaveltur kveð ég ykkur í bili. Ég er farin að læra fyrir próf, nei læra fyrir mig.